Walter Segal

Walter Segal wychowywał się w Szwajcarii, ale w przeciwieństwie do innego helweckiego architekta nie jest znany jako papież modernizmu czy rewolucjonista architektury, pomimo że metoda budowy domów, nad którą pracował przez dużą część życia posiada dużo bardziej rewolucyjne znaczenie i emancypacyjną siłę modernizmu niż burżuazyjna Villa Savoy czy nawet Jednostka Marsylska. Mówimy tu o różnicy pomiędzy domami budowanymi dla siebie kolektywnie przez samych mieszkańców, na zasadzie samopomocy i doradztwa architekta a domami, które wysoko za biurkiem postanowiono zbudować, które nieco niżej za deską kreślarską, wierząc w swoją nieomylność, zaprojektowano i które za wysokim parkanem, już całkiem nisko zbudowano, przez ludzi, którym pewnie nawet się nie chciało.

Walter urodził się w 1907 roku a w 1914 rodzina przeniosła się na wzgórza nad Ascona w szwajcarskim kantonie Ticino, gdzie od 1900 roku istniała (już wtedy) anarchizująca kolonia Monte Verita (Góry Prawdy). Założycielem jej był Henri Odenkoven z Antwerpii, a zamieszkiwał tam np.: Hermann Hesse, Carl Jung, Erich Maria Remarque, Paul Klee. Wychowywanie się w komunie, która odrzucała własność, praktykowała sztywny kodeks moralny, wegetarianizm i nudyzm, pełna była rewolucjonistów, artystów, szarlatanów i mistyków ukształtowała poglądy Segala, ale także spowodowała tęsknotę za „zwyczajnością”. Zwyczajności szukał studiując architekturę, najpierw w Holandii w Delf, a potem w Berlinie gdzie pobierał nauki pod kierunkiem Poelziga. Stypendium, które ufundował mu Bernhard Mayer – bogaty sympatyk anarchizmu (nieźle?) – mecenas ojca, umożliwiło mu studia architektoniczne oraz nauki w dziedzinie budownictwa, co jest bardzo ważne, ponieważ w przyszłości pozwoliło mu to opracować metodę budowy domów opartą o minimalne przekroje el. konstrukcyjnych. Pomimo że młody Segal, dzięki ojcu malarzowi znał najważniejszych twórców awangardy modernizmu w najbardziej chyba z awangardowych ówczesnych miast świata – Berlinie (Klee, Gropiusa czy van der Rohe), odrzucał ich pełen socjalistycznych frazesów i elityzmu język w rzeczywistości oderwany od potrzeb społeczeństwa i w ogóle – otaczającej rzeczywistości (chyba tylko w Rosji Radzieckiej można było zagonić robotników na wystawy konstruktywistów). Jak zauważa M.M.Kołakowski w artykule „Wzajemna pomoc i miejska rewolucja” Segal „wcześnie zauważył rozdźwięk pomiędzy rolą, jaką grają artyści przed społeczeństwem a ich sposobem zachowywania się w życiu. Widział, że awangarda głosiła zawiłą i zwodniczą retorykę, która nie stała w żadnej rozsądnej relacji do rzeczywistych możliwości i efektów.” Spośród czołowych, modernistycznych architektów tego okresu rzeczywistym szacunkiem darzył Bruna Tauta a także Ouda, Stama i Mendelsona. W roku 1936 przeniósł się do Londynu; uczył w szkole, opublikował kilka książek oraz artykułów w czasopismach a także wykonywał drobne projekty architektoniczne. W roku 60 wraz z współpracownikiem Moranem Scottem wybudował w Highgate dom, który stał się podstawą koncepcji budowy małych i tanich domów i posiadał już główne cechy „metody budowania Segala”.

Walter Segal zmarł w 1985 roku a na jego pogrzebie zawiązało się stowarzyszenie Walter Segal Self-build Trust by popularyzować i rozwijać metodę budowy tanich, przyjaznych i pełnowartościowych domów metodą gospodarczą. Jednak pomiędzy rokiem 1960 a 1985 wykształciła się „metoda Segala” i powstały 2 osiedla domów jednorodzinnych – typowe przykłady systemu.

Film o Walterze Segalu i nurcie architektury samopomocy

Reklamy